23 °C
23°C
Bewolkt
 

Grensovergangen

 
Griekenland - Turkije
Turkije - Iran
Iran - Turkmenistan
Turkmenistan - Oezbekistan
Oezbekistan - Kazachstan
Kazachstan - Kirchistan
Kirchistan - China
China - Vietnam
Vietnam - Laos
Laos - Thailand (1)
Thailand - Cambodja
Cambodja - Thailand
Thailand - Laos
Laos - Thailand (2)
Thailand - Australië NIEUW!


Van Nederland tot en met Griekenland is het allemaal EG en dus gewoon doorrijden bij de grens en verder geen vragen of oponthoud.

Naar boven Griekenland - Turkije

Griekenland uit

Loket 1:
Douane. Paspoorten en autopapieren laten zien. OK en doorrijden.

Loket 2:
Een vrouwelijke (!) douaniere zit achter een PC en stelt allerlei vragen die ze daarna netjes intypt. Onder andere vraagt ze 'number?' en wijst op de aanhanger. O jee, wat zou ze bedoelen? Het chassisnummer? Het kenteken? Ik gok op het laatste en zeg 'the same' en wijs op onze auto. Dat was het juiste antwoord. Daar kon ze wat mee. Wij mochten door. Op naar het volgende loket.

Turkije in

Loket 3:
De politie. Paspoorten laten zien. Hij roept wat zegt mij de auto ergens anders te parkeren en wijst naar iets achter zich. Ik parkeer de auto ergens anders en kom enthousiast met de paspoorten terug. Hij bladert er in en kijkt ge-ergerd. Hij stapt uit het hokje en wijst naar een ander loket. Daar moet ik eerst naar toe. Oh juist ja.

Loket 4:
Er moeten twee visa worden gekocht. Kosten: 20 Euro. Terug naar loket 3. Daar mag ik nu verder.

Loket 5:
Douane. De douanier stelt een aantal vragen. Een herhaling van loket 2. Inmiddels wijs geworden weet ik meteen het antwoord op de vraag 'number'. Ik zeg weer 'the same'. Alles loopt gesmeerd. Hij geeft mij een papiertje en verwijst mij door naar loket 6.

Loket 6:
Ik krijg een papiertje met de mededeling dat ik dit goed moet bewaren want dat is bij het verlaten van Turkije erg belangrijk. Wij stoppen dat bij de autopapieren.
Wij mogen Turkije in.

Duur: 40 minuten.



Naar boven Turkije - Iran

Turkije uit

We komen bij de grenspost. Lange rijen vrachtwagens staan te wachten en sluiten daarmee alle rijbanen af. Wat doen we? Sluiten we achter aan? Terwijl we overleggen wordt er op het raam getikt. Een mannetje dat geld wil wisselen. De zwarte geldwisselmarkt dus. Tja, we hebben geen enkele Iranese Rial en hebben geen benul van de koers en de tank is bijna leeg. Het is zondag. De banken zullen wel dicht zijn en we moeten toch tanken. Dit is vragen om bedonderd te worden maar we besluiten het er toch maar op wagen. Het onderhandelen begint. Bij zijn God Allah zweert hij ons niet te belazeren. Uiteindelijk komen we op een koers van 6700 Rials voor 1 dollar. We wisselen 100 dollar. Bij het natellen blijkt dat we 500.000 Rials hebben gekregen in plaats van de beloofde 670.000. Hij vult het verschil aan. Weer natellen. Nog steeds te weinig. Uiteindelijk geeft hij het beloofde geld. De man dringt aan op nog eens 100 dollar te wisselen. Dan weten we zeker dat we te veel hebben betaald en doen dat dus niet. Wij troosten ons met de gedachte dat het tanken deze schade ruimschoots zal vereffenen.
We gaan door de middenberm heen en passeren (op de rijstrook voor de tegenliggers dus) de vrachtwagens en gaan vooraan in de rij staan. De Gendarma wacht ons op. Deze heeft met ons rijgedrag absoluut geen probleem en de dienstdoende beambte vraagt mij mee te lopen. We gaan een klein hokje in.

Loket 1:
De Gendarma (Militaire Politie). In het zweethokje vraagt hij om de paspoorten en autopapieren. Hij mist het papiertje van loket 6 van de vorige grensovergang. Ik leg hem uit wat er gebeurd is en geef hem het politie-rapport dat door zijn collega's in Zeytindag was opgesteld. Geen probleem, zegt hij (zucht van verlichting). Samen met de Gendarma zit ik achter zijn PC om een vragenformuliertje in te vullen. Voor- en achternamen geven steeds weer een discussie. Is Wassenaar nu mijn voornaam of mijn achternaam. Ik los dat op door niet meer over sur-name te praten maar over first-names en second-name. Dat lukt. Ook willen ze steeds weer de namen van mijn vader (en die van Marieken haar vader) weten, en dan bedoelen ze alleen de voornamen (first names dus). Na een half uurtje mag ik door naar het volgende loket.

Loket 2:
De politie. Er wordt geconstateerd dat ik geen Turks visum in mijn paspoort heb. Ik poog hem uit te leggen wat er gebeurd is maar de taal (of liever het ontbreken ervan) geeft problemen. Gelukkig heb ik het politierapport en geef hem dat. Dat wil hij niet lezen want hij snapt niet wat ik bedoel. Echter na aanhoudend op het rapport te wijzen, begint hij met lezen. Daarna zegt hij: Problem, no visa. Oh jee! Dus ik maak een gebaar dat ik er ook niets aan kan doen en begin een beetje te lachen. Dan ineens komt er glimlach op zijn gezicht en met een gebaar van 'wat kan mij het schelen' geeft hij het goedkeurende stempeltje in mijn paspoort. Ik bedank hem uitgebreid door mijn hand op mijn hart te leggen en een lichte buiging te maken want 'thanks a lot' begrijpt hij echt niet.
Terwijl hij het woord 'customs' uitspreekt, vertelt hij met gebaren dat ik om de hoek moet zijn. Ik verlaat zijn hokje.

Loket 3:
Customs (douane dus). Terwijl ik het politiehokje uitloop, word ik meteen vergezeld door jongetjes die iets van mij willen. Ik wuif ze weg. Nee, ik wil geen geld wisselen en nee, ik hoef niet geholpen te worden want daar willen ze geheid weer geld voor hebben. Een ervan blijft aanhouden. Ik heb dan toch ineens een probleem. Ik kan de customs niet vinden. Het jongetje wijst mij op een onooglijk hokje met kartonnen dozen opgestapeld aan de zijkant. Ik wuif hem weer weg. Onzin, dat kan de customs niet zijn. Er is totaal niets officieels aan dat hokje. Het woord customs ontbreekt. Er is geen embleem. De man die op de bank ligt te slapen heeft geen uniform aan maar is gekleed in een smoezelige broek met dito blouse. Ik zoek verder. Het jongetje geeft het op en schudt eens met zijn hoofd. Al rondlopend moest ik constateren dat dat hokje toch wel het enige hokje was. Ik loop daar dan toch maar naar binnen en maak de man wakker. Customs? Vraag ik. Hij knikt bevestigend. Dit was het toch echt. Ik moest de paspoorten laten zien en natuurlijk het missende invoerpapiertje. Het politierapport deed opnieuw dienst als uitleg van wat er gebeurd was. Het missende invoerdocument van de auto was een grooooot probleem. Hij liep naar zijn collega's aan de andere kant van het douane-terrein. Ik mee. Ook daar weer een douanier zonder uniform in gewone burger kledij. Druk overleg. Nee ik mocht echt niet door zo. Ik moest opgeven op welke dag en om welke tijd en bij welke grensovergang wij binnen waren gekomen. De GPS gaf uitkomst. In de auto kon ik die vragen tot op de minuut nauwkeurig beantwoorden. De oplossing was dat de douane in Ipsala een fax zou sturen met de invoergegevens van de auto en aanhanger. De douanier ging bellen naar Ipsala. Er werd niet opgenomen! Een lang verhaal kort makend... Ik heb Marieken maar gevraagd om er bij te komen zitten want die zat nog in de auto te bakken. Er is nog heel veel gebeld met Ipsala. Er werd een soort van baas bijgehaald die gelukkig wat doortastender optrad (en gelukkig beter engels sprak). Iedereen vond het sneu wat er gebeurd was met ons maar het wachten was toch echt op de fax. 3 uur later was die er en ineens mochten wij verder. Wij liepen naar de auto met een zeurend jongetje achter ons aan die toch geld wilde voor zijn hulp (welke hulp?). Ik startte de auto en reed tot aan het hek.

De customs

De Turkse 'customs'


Loket 4:
De grens zelf bestaat uit een Turks schuifhek en een Iranees schuifhek. In het hokje daarnaast controleert een Turkse beambte of alle benodigde stempels in het paspoort staan. Dat was het geval en hij drukt op de knop waarna het Turkse schuifhekwerk opengaat. Wij kunnen nog niet door want het Iranese hekwerk zit nog dicht. Hij belt naar zijn collega aan de andere kant van het hek dat er een klant staat te wachten. Die collega komt na een paar minuten aanlopen en haalt het hangslot met ketting van het hekwerk af en schuift met de hand het hekwerk open. Het Iranese grensfeest ging beginnen. Een beetje gespannen was ik wel.

Iran in

Loket 5:
De politie. Hij begint heel vriendelijk met de woorden 'welcome in Iran'. Wij moeten allebei mee zijn hokje in. Daarna controleert hij of de visa in orde zijn. Alles Ok en wij mogen naar de douane.

Loket 6:
De douane bestaat uit een hele kudde beambten die blijkbaar allemaal hun eigen deeltaakje hebben. Er wordt gevraagd naar het Carnet de Passage. Daar waren wij op voorbereid en trots laten wij het document zien. Ook de pasoorten moeten uiteraard getoond worden. Ik poog een beetje de communicatie ontspannen te houden door de plastic pagina in ons paspoort tegen het licht te houden en de pasfoto te laten zien die als watermerk in het Nederlandse paspoort is opgenomen. Dat hebben ze nog nooit gezien. Ons paspoort gaat van hand tot hand want iedereen moet dat natuurlijk zien. Ik wijk niet van onze paspoorten en loop mee. Nadat er allerlei briefjes en de Carnets zijn ingevuld mogen wij verder. Dat ging lekker vlot en zonder een enkel probleem. Ik rij door naar wat een hekwerk lijkt. Ik wil daar doorheen rijden maar een man houdt ons tegen. Hij wijst op een hokje.

Loket 7:
Onduidelijk wat hier de bedoeling is. Er staan ongeveer vier bureaus en aan alle bureaus is het een drukte van belang met pratende en gebarende mensen. Een bureau is leeg. Ik vraag met gebaren wat ik moet doen. Hij vraagt onze paspoorten, schrijft een regel in een groot boek en ik mag gaan.

Wij mogen Iran in.

Duur: 4 uur.

Na de grens komen er meteen weer geldwissel-mannetjes op ons af. 'Doorrijden' beveelt Marieken mij. Ja maar, ik wil toch weten of ik een goede koers heb betaald. Ik zal niet wisselen maar alleen de koers vragen. Ik ben ongehoorzaam en stop toch. Raampje op een heeeeel klein kiertje en ik vraag 'how much for one dollar'?. Hij pakt zijn rekenmachientje en laat het getal 850 zien. Ik denk nog, een nul te weinig. Maar nee. Toen ik hem duidelijk maakte dat ik dit absoluut niet interessant vond riep hij, 'thousand Rials'. Ik draaide het raapje dicht en gaf gas. In mijn spiegeltje zag ik een steeds kleiner wordend mannetje die ons nog wel 500 meter heeft achterna gerend, roepend 'wait, wait, wait'.

Noot: Achteraf konden we in hotels een koers van 8800 Rials bedingen. Voor ongeveer $25,- de boot in maar we konden wel tanken. Het kan erger.


Naar boven Iran - Turkmenistan

Iran uit

We komen bij een oud hek met daar achter iets wat lijkt op het resultaat van een bombardement. Het blijkt de grens Iran - Turkmenistan te zijn.

De Iran-kant van de grens

De Iran-kant van de grens


Wij rijden het hek door. Links is een loket. Dus stoppen en er naar toe.

Loket 1:
Douane. Paspoorten en Carnet laten zien. Wij mogen door naar het volgende loket.

Loket 2:
Onderweg naar loket 2 worden we aangehouden door iemand met een uniform. Het zal wel politie zijn geweest. Hij wil de paspoorten zien. Hij is niet vriendelijk en verwijst ons weer terug naar een schamel gebouwtje. Een mannetje loopt met mij mee. De auto blijft staan.

Loket 3:
Terminal management (?!): Er worden wat gegevens in een computer gezet. 15 minuten wachten en ik mag door. Nog altijd zit Marieken gewoon in de auto.

Loket 4:
Onduidelijk doel: Twee mannen hebben een boek van 1,5 meter (75cm per pagina) en schrijven daar een regel in met gegevens over ons en onze auto. Na een kwartiertje krijg ik een papiertje en mag ik gaan.

Loket 5:
Wij gaan een hek door maar bij het hek staat een mannetje die ons net gekregen papiertje moet controleren. Hij schrijft er wat op en wij mogen 'naar boven' rijden.

Loket 6:
Boven. Politie, paspoortcontrole. Ik moet een papiertje invullen. Op dat papiertje staat de vraag waar wij verblijven in Iran (!!). Echter we gaan Iran uit. Dit is waarschijnlijk het formuliertje voor mensen die Iran in willen. Terug naar het loket. Wat discussie. De man begrijpt mij niet. Ik laat de vraag open en geeft het ingevulde papiertje aan hem. Hij is tevreden.

Loket 7:
In hetzelfde gebouwtje bevindt zich een klein hokje. Daarin zit iemand die de paspoorten wil zien.

Wij mogen Turkmenistan in.

Turkmenistan in

Loket 8 - ??:
Wij kwamen bij een complex waar iedere auto die de grens wil passeren over een soort brug moet rijden zodat een beambte makkelijk ook onder de auto kan kijken. Dat complex bestaat uit drie gebouwtjes met meerdere loketten. Hier zou onze gids moeten staan. Hij zou ons mooi met al die formaliteiten kunnen helpen. Maar wie er was? Geen gids.
Bij de meeste grensovergangen tot nu toe deed ik (Dirk) alle formaliteiten. Dat Marieken ook de grens over wilde, was niet echt van belang. Zij kon bijna altijd gewoon in de auto blijven en op die manier de auto ook bewaken. Nu niet. Zij moest uit de auto en mee.
Het is achteraf niet meer te reproduceren hoe het proces daarna verliep. Het was een grote chaos van papiertjes, handtekeningen zetten, het betalen van rechten, belastingen of compensaties en het lopen van de ene beambte naar de ander waarbij we als een soort postbode allerlei papiertjes van de een naar de ander moesten brengen.
Dan worden we meegenomen naar een gebouwtje aan de overkant van de weg. Daar poogden we de boel weer ontspannen te houden door de truck met het paspoort uit te halen (het watermerk in het paspoort laten zien). Na 18 (of zoiets) handtekeningen gezet te hebben, ongeveer 130 dollar betaald te hebben en met een paspoort en Carnet de Passage vol-geniet met papiertjes mogen we de brug op met de auto. Terwijl de auto op de brug staat, moeten er uiteraard weer eerst papiertjes worden ingevuld en handtekening worden gezet. Er wordt verder niet onder de auto gekeken en we mogen Turkmenistan in.
Ik probeer de beambten duidelijk te maken dat er nog een gids moet komen. Tenslotte mochten we zonder gids niet in Turkmenistan rondrijden dus we willen wachten op onze gids. We werden echter gesommeerd door te rijden. Ok, dan moeten jullie het zelf maar weten. Dan gaan we zonder gids Turkmenistan in.

Ongeveer 5 kilometer verder rijden we tegen een wegblokkade aan. Achter het hek staat een mannetje naar ons te zwaaien. Het was onze gids!!! Na wederom een controle moesten we een paar van de eerder verkregen papiertjes aan de gids afgeven. Die houdt hij bij zich.
Achteraf zou blijken dat er nog vele controles zouden volgen waarbij de gids met deze papiertjes kon aantonen dat wij legaal in Turkmenistan zijn en dat hij onze gids is.

Hiep hoi, wij zijn in Turkmenistan.

Duur: 3 uur.


Naar boven Turkmenistan - Oezbekistan

Turkmenistan uit

Hekwerk 1:
Aangekomen bij de grens zien we twee hekken achter elkaar.
Uiteraard zijn beide hekken gesloten. We rijden tot het eerste hek. Dit wordt opengedaan zonder enige vraag. Wij rijden door tot het tweede hek. Het eerste hek wordt gesloten zodat je niet meer terug kunt.

Hekwerk 2:
Bij hekwerk twee begint de eerste controle. Paspoorten laten zien. Alles OK en het tweede hek gaat ook open. Wij rijden door.

Autobrug:
Wij komen bij een brug waar je met de auto overheen moet om te kunnen controleren of er ook iets aan de onderkant van de auto naar buiten gesmokkeld wordt. Wij moeten stoppen voor de brug en allebei meelopen een gebouwtje in waarin zich een tweetal bureaus en een tweetal kamertjes bevinden. Daar werden allerlei papieren gecontroleerd die we bij de binnenkomst in Turkmenistan hadden gekregen. Uiteraard werden het paspoort en de autopapieren ook gecontroleerd.
Wij hadden geleerd van Turkije dus we hadden bij binnenkomst in Turkmenistan het Carnet de Passage laten invullen. Deze moest dus nu ook weer afgestempeld worden als bewijs dat je de auto hebt uitgevoerd. Hier was het moment om dat te regelen. Ik overhandig het Carnet. De beambte kijkt er naar en bladert van voor naar achter met een gezicht alsof hij de bijbel voor zich had in plaats van de koran. Hij haalt er een tweede beambte bij. Die kon onze bijbel ook niet echt begrijpen. Met zijn tweeen lopen ze met het Carnet naar buiten terwijl onze paspoorten binnen blijven. Daar word ik erg nerveus van. Wij hebben altijd de stelregel dat wij onze grensdocumenten niet uit het zicht verliezen. Nu werden ze verspreid. Nieuwe tactiek die wij nog niet kenden. Maar wij hadden al snel de oplossing. Marieken blijft bij de paspoorten terwijl ikzelf achter de Carnets aanren. Ik kom buiten en daar staan inmiddels vier beambten te discussieren. Even later word ik toch weer naar binnengeroepen bij de paspoorten want er moest weer een handtekening worden gezet. OK, snel dan. En ja hoor, ik snel weer naar buiten en de mannetjes met onze Carnets bleken als sneeuw voor de zon te zijn verdwenen. Dit was weer een van die momenten waarop het zo handig is als je een gids bij de hand hebt. Ik vroeg hem meteen of hij kon uitvinden waar onze Carnets waren. Hij loopt een ander hokje in en vraagt het aan iedere beambte die hij ziet. Maar geen Carnets. Wel verdorie! Na enige tijd kregen we dan toch uitsluitsel. Men wist niet hoe met de Carnets om te gaan. Daarop waren de beambten in een auto gestapt en teruggereden naar Tashauz om daar bij hun baas te gaan vragen wat ze met het Carnet moesten doen. Inmiddels waren alle andere grenshandelingen verricht en was het wachten op de Carnets. Gelukkig was er een bankje in de schaduw en hadden we koel water in de auto. Daarmee konden we het wel even uithouden. Na anderhalf uur wachten kwam er een auto aangereden met onze Carnets. Ineens was alles in orde en konden we de grens over. Ik wilde al de auto in stappen maar nee. Eerst moest er nog weer een paspoort controle plaatsvinden. We sloten achter aan in een lange rij wachtenden waarvan blijkbaar ook het paspoort gecontroleerd moest worden. En dan bewijst de gids wederom zijn nut. Binnen no time had hij geregeld dat wij met voorrang gecontroleerd werden en ineens moest iedereen op ons wachten. Een beetje bezwaard voelden wij ons wel maar goed wij hadden buiten al zolang gewacht. Alles werd weer in orde bevonden en Marieken moest vervolgens binnendoor naar de auto lopen terwijl ik gesommeerd werd om buitenom langs de brug naar de auto te lopen. Waarom deze, in onze ogen, volkomen nutteloze scheiding van wegen is ons tot op heden niet duidelijk. Maar goed, wij zwaaiden nog een keer naar ons gidsje en we reden definitief Turkmenistan uit.

Niet te enthousiast:
Terwijl we doorreden naar de grens met Oezbekistan, zag ik in mijn spiegel dat er iemand al gebarend achter ons aan rende. Oei, blijkbaar iets niet goed gedaan. Wij stopten en inderdaad, we hadden een onopvallend gebouwtje gepasseerd terwijl daar nog weer het een en ander genoteerd had moeten worden. Alsnog de schade hersteld en toen we mochten we dan toch echt door naar Oezbekistan.


Oezbekistan in

Ontsmettingsbad:
Wij rijden tegen een diepe plas vuil water aan. Dat blijkt een ontsmettingsbad te zijn. Ook wij zelf moeten eerst door een drassige brei lopen om ons te ontdoen van alle ongedierte vanuit Turkmenistan. Het ontsmettingbad blijkt de Oezbeekse hangplek voor alle grensbeambten. Daar gebeurt het allemaal. Buiten een paar bureautjes tegen elkaar aan gezet en de paspoorten gaan van bureau naar bureau en weer terug. Regelmatig worden ons de paspoorten gevraagd. Nou ja, gevraagd? De vriendelijkheid was hier ver te zoeken. Een aantal malen verordende de beambten ons de paspoorten te geven terwijl een andere deze net in zijn bezit had. Maar gelukkig verliezen wij de grensdocumenten geen moment uit het oog dus we konden meteen de vragende beambte vertellen welke van zijn collega's onze paspoorten in zijn bezit had. De hele procedure ging onverwacht vlot. Halverwege meldde de nieuwe gids zich en al snel konden we door.
Ho, wacht. Wij hadden geleerd van Turkije. Dus eerst nog even het Carnet laten aftekenen. Het was dan misschien wel niet direct noodzakelijk maar het kan een hoop gedonder schelen als je te allen tijde kan aantonen dat je de auto legaal hebt ingevoerd. De gids bood uitkomst. Wij mee naar een hokje. Daar moest de Oezbeekse douane bekennen dat ze geen sjoege hadden hoe een Carnet te moeten invullen. Nou, dan helpen wij toch even. Even later waren ineens de rollen omgedraaid. Nu vertelden wij de douane wat ze moesten doen. Eh, daar nog graag een stempeltje enne.. daar nog een handtekening enne.... daar graag je naam invullen. Het werd braaf gedaan en wij hadden onze Carnet netjes voor elkaar.
We plonsden de auto en aanhanger het ontsmettingsbad door en reden door naar het volgende controlepunt.

Slagboom:
Wij stoppen voor de slagboom en geven onze papieren aan de gids die er vervolgens mee aan de haal gaat. Even later zien we hem met onze papieren terugrennen naar de hangplek. Nadat hij terugkwam, blijkt alles in orde.

Wij mogen Oezbekistan in.

Duur: 3 uur.


Naar boven Oezbekistan - Kazachstan

Oezbekistan uit

Hekwerk:
We rijden tegen de grens aan. De Oez-gids stapt uit want hij mag het grensgebied niet in. We nemen afscheid van hem. Vanaf dat moment zijn we weer op onszelf aangewezen. We stoppen bij het hek. Daar worden onze paspoorten gecontroleerd. We mogen door.

Loket 1:
We rijden naar een complexje met een aantal gebouwtjes. In het midden is een klein hokje. Daar moet ik mij melden. Uiteraard paspoort en autopaspoort controle. We moesten een declaratie formulier invullen. Probleem echter. De vragen waren alleen in het Russisch gesteld en met de beambten ter plekke konden wij onmogelijk communiceren aangezien wij geen gemeenschappelijke taal spraken. Het enige overgebleven communicatiemiddel waren de bekende handen en voeten. Daarmee poogde ik duidelijk te maken dat ik de vragen op het formulier niet begreep. Er werd een beambte opgespoord die wel engels sprak. Die bleek gelukkig aanwezig. Samen hebben we het formulier ingevuld terwijl Marieken in de auto zat te bakken. Iemand moet tenslotte de auto bewaken. Een grensovergang lijkt misschien een veilige plek maar juist daar heeft men er in dit soort landen een handje van jouw eigendommen te willen toe-eigenen.
Regelmatig wordt mij door de douaniers gevraagd de auto uit te zetten. En ik maar (met de bekende handen en voeten) pogen uit te leggen dat anders de airco niet werkt voor Marieken. Wij houden de motor draaiende.
Nadat de formuliertjes ingevuld zijn mocht ik met de formuliertjes naar het volgende loket. De auto bleef staan.

Loket 2:
De formuliertjes werden accoord bevonden met hier en daar een kleine aanpassing. Toen kwam het probleem van het Carnet de Passage. Die moest uiteraard wel ingevuld worden als bewijs dat we de auto en aanhanger netjes uitgevoerd hadden. Hadden we bij binnenkomst al zoveel moeite de douane duidelijk te maken hoe met een Carnet om te gaan, hier was het niet beter. Een Carnet de Passage? Nooooooit van gehoord! Dus ook nu weer moest ik de beambten gaan uitleggen waar hij de stempeltjes en handtekeningen moest zetten. Een en al werderzijds onbegrip en communicatieve uitdagingen aan beide zijden. Hierna hebben we besloten het advies van de Oez-gids te volgen: geef nooit een document waar de beambte niet om vraagt.
Na anderhalf uur mochten we door.

Kazachstan in

Hekwerk:
We rijden tot aan een hekwerk. Paspoort controle en we mogen er doorheen. We worden gedirigeerd waar de auto te parkeren.

Complex met gebouwtjes:
Een beambte komt naar ons toe en na de bekende controles word ik gedirigeerd naar een loket aan de overkant van de straat. Marieken echter moet naar een ander loket. Bij het Marieken-loket wordt ze echter niet toegelaten want de beambte dacht dat Marieken Oezbekistan in wilde. Een vrouw die de grens passeerde, kon toevallig engels spreken en heeft als vertaalster een en ander uitgelegd aan de beambte. Na wat heen en weer gepraat moest Marieken daar toch zijn en een wit formuliertje invullen en laten afstempelen. Bij het Dirk-loket moet ik de autopapieren laten zien en een dame voert de gegevens in in een computer. Ik word gedirigeerd naar Marieken-loket om ook het witte formuliertje in te vullen en te laten stempelen. Ho! Uiteraard is het allemaal weer niet zo eenvoudig want het stempeltje op mijn papiertje moest bij het Dirk-loket gehaald worden. Ik terug en stempeltje gehaald. Er werd geen Carnet gevraagd dus ook niet gegeven.
Vervolgens moest een legertje van douaniers onze auto en aanhanger controleren en namen een drugs-snuffel-hond mee. De aanhanger moest open de een deel van de inhoud moest getoond worden. Ook de auto werd grondig gecontroleerd. Niet zo zeer op verboden goederen aan boord maar gewoon interesse in de auto. Zo vroeg een douanier aan mij waar die twee plankjes voor waren. De plankjes zijn ons toilet. Vragende en verbaasde ogen. Toen ik de plankjes demonstreerde, was de hilariteit compleet. Een douanier nam plaats op de bestuurderstoel en ging met een big smile als een klein kind 'autootje' spelen met het stuur in zijn hand. Hij zei nog net geen 'vroem vroem'. Vervolgens: Waar is dit voor? Waar is dat voor? En ja hoor, ook de claxon kwam weer aan de beurt. En toen een niets vermoedende douanier te dicht bij de claxon stond, moest hij uiteraard weer even op de toeter drukken. En een lol dat hij had.... Maar wij mochten door. Na weer tig handjes ter afscheid te hebben geschud, stapten we in.

De vieze man:
We rijden door en zien een slagboom. Echter rechts van de slagboom staat nog een klein hokje. Er staat een douanier in uniform voor. Oei! We waren als eens eerder een controle bij een grenspost voorbij gereden. Dat moest ons niet nog een keer gebeuren. Ik stop bij het hokje en ga bewapend met paspoorten en autopapieren er naar toe. In het hokje zit een dikke douanier een uur in de wind stinkend naar de wodka. Hij vermaant mij te zitten. Het hokje is zo klein dat ik bijna met mijn knieen tegen zijn knieen aan zit. Hij pakt meteen mijn hand en begint een uitgebreide begroetingsceremonie. Geen gewone maar een hele kleffe. Hij drukt zijn lijf tegen mijn lijf. Gadverredamme! Dat wil ik niet. Ik ruk mij los. Ik begin over onze voetballers. Dat helpt nog wel eens in benarde situaties. Van Basten, roep ik. Hij beantwoordt met, Gullit. Maar toen drukte hij mij weer tegen zich aan en begon een speech direct in mijn oor te schreeuwen. Ik rukte mij wederom los. Ik voelde mij ineens als in de film 'Midnight Express'. Gelukkig kwam een tweede beambte binnen. Die riep woorden als 'Euro' en 'Dollar'. Toen was het mij duidelijk. Ze wilden alleen maar geld. Ik had redelijk wat dollers op zak maar die ga ik niet geven. Met gebaren maakte ik duidelijk dat ik geld in de auto had. Ik haalde een paar briefjes Oezbeeks geld op (ter waarde van 50 Eurocent) en ging terug. No dollars, no Euros, only creditcard and this. Ik gaf ze de paar bankbiljetjes. Ze waren zwaar teleurgesteld maar ik heb meteen rechtsomkeert gemaakt en wij zijn naar de slagboom gereden. Ze kwamen gelukkig niet meer hun hokje uit.

Slagboom:
Zonder pardoes ging de slagboom open en we mochten door. Wellicht dacht de slagboom-bediener dat wij in dat hokje voldoende hadden betaald.

Direct na de grens stond een man met een bordje in zijn hand: onze Kir-gids.

Duur: 2,5 uur.


Naar boven Kazachstan - Kirchistan

Kazachstan uit

Wachtrij:
Bij grens rijden we tegen een wachtende rij auto's aan. Af en toe gaat de slagboom open en mag er slechts een auto door. Het voorbijrijden van de rij auto's (wat wij normaal altijd pogen te doen) was hier geen optie. Bij de slagboom aangekomen staat een militair die ook voor ons de slagboom uiteindelijk open doet.

Loket:
We komen bij een loket waar naar de TIR papieren wordt gevraagd. Die hebben we niet en het Carnet hebben we bij binnenkomst niet laten invullen. Het wordt geaccepteerd. Hij neemt genoegen met de autopapieren en geeft stempeltjes in het paspoort. Vervolgens wordt gevraagd om het declaratieformulier dat wij bij binnenkomt in Kazachstan hebben ingevuld. Shit! Waar hebben we die? Wij konden die niet vinden. Hadden we die wel ingevuld? wij weten het met al die grensovergangen echt niet meer. Ik maak het gebaar van 'de domme Hollander'. Wonder boven wonder werd dit geaccepteerd en we mochten door.

Gammel groen hokje met slagboom:
Wij rijden door naar een gammel groen hokje met een slagboom. De 'slagboom-manager' laat ons door. Wij mogen Kazachstan verlaten.

Kirchistan in

Volgend gammel groen hokje:
Een herhaling van de voorgaande doorgang. Ook deze slagboom gaat voor ons open.

Controle paspoorten, moeilijk:
Bij de plaats waar alle voetgangers de grens passeren, moeten uiteraard onze paspoorten en autopapieren weer gecontroleerd worden. Echter de beambte die deze controle uit moest voeren was waarschijnlijk een stagiere. Hij had steeds problemen met onze papieren en moest wel drie keer zijn hokje verlaten om met onze papieren naar zijn baas te lopen om te vragen hoe hij met Nederlandse papieren moest omgaan. Dit was echt moeilijk voor hem. Aangezien onze Kir-gids ook de grens passeerde, kon hij ons dit allemaal uitleggen. Nadat alles uiteindelijk in orde was bevonden, mochten we door naar het volgende loket.

Loket:
Er moeten weer declaratieformulieren ingevuld worden. Mijn geduld wordt weer op de proef gesteld. Wat voeren we allemaal in? De auto, de aanhanger, twee laptops, een video camera, een telelens, een fotocamera, een Bgan een..... etc etc. Alles moet op het formuliertje worden ingevuld. En uiteraard waren alle vragen weer in het Russisch maar gelukkig hadden we de Kir-gids bij de hand.

laatste gammel groen hokje met slagboom:
De slagboom gaat open en we mogen Kirchistan in.

Nieuw grensrecord, duur: 1:38 uur!


Naar boven Kirchistan - China

Kirchistan uit

Slagboom 1:
Er duikt ineens een slagboom op, 65 km voor de eigenlijke grens. Er staat een huisje en een kazerne bij compleet met militaire uitkijktoren. Overal rondom is er prikkeldraad gespannen. Komt allemaal erg 'Oost-blok' over. De militairen controleren de paspoorten en we mogen door. We rijden nu in de zogenaamde neutrale zone tussen Kirchistan en China. Fotograferen is verder verboden (maar als niemand het ziet, mag het uiteraard wel).

Slagboom 2:
Vijf kilometer voor de eigenlijke grens duikt er een tweede militair complex met slagboom op. Dit keer met wat meer gebouwtjes en wat minder prikkeldraad. Deze slagboom dient voor 12:00 uur te worden gepasseerd. Daarna sluit men de boel voor een lange lunchpauze. De militairen begonnen hevig te wijzen naar onze lier. Na een discussie met de gids bleek dat een Mitsubishi in een militaire garageput was gestort. Of wij hem er uit konden lieren. Een poging gewaagd echter wij lierden onze eigen auto voorwaarts terwijl de Mitsubishi muurvast bleef zitten. Een mogelijkheid om onze auto te ankeren was er niet. Poging opgegeven. De tijd drong, het was inmiddels over twaalven maar vanwege onze hulp mochten we door naar de eigenlijke grens. Terwijl we doorreden, zag ik dat men een grote vrachtwagen had gecharterd om de Mitshubishi-klus te klaren.

Slagboom 3:
Deze slagboom bevindt zich op 3700 meter hoogte. De andere kant van de slagboom was China bemand door een tien-tal militairen. Aan Kirchizische zijde waren er geen beambten. De Chinese gids zou bij deze slagboom staan te wachten. Wij waren al bang aan de late kant te zijn. Toen we echter bij de 3e slagboom aan kwamen rijden, stonden daar nog een paar busjes met toeristen te wachten. Zij waren ook op hun gids maar ook op hun vervoer aan het wachten. Hun Kirchizische bus ging namelijk weer terug. Wij waren de enigen met eigen vervoer. Echter niemand kon de grens over want er was geen vervoer en er waren geen gidsen. Voor niemand. Achteraf hoorden we dat de autoriteiten aan Chinese zijde erg moeilijk hadden gedaan en de busjes en gidsen erg hadden opgehouden.
Zodra wij onze Toyota bij de slagboom hadden geparkeerd, kwamen meteen de Chinese militairen naar ons toe. Oh, oh, oh, wat een gave auto!!! Die claxon! En die bumper! En die GPS! En die sidebars! en die etc. etc. etc. Meteen haalden de militairen hun camera's en iedere militair moest voor onze auto staan en worden gefotografeerd. Uiteraard ook samen met ons. Er werd zo veel gefotografeerd, dat ik mijn camera heb gepakt en ook een paar foto's van hen heb gemaakt. Zij maakten geen bezwaar dus toch maar klikken terwijl dat eigenlijk streng verboden is.

Links: De grens met China.
Rechts: Op de foto met onze auto.

De grens met China

De grens met China.

Op de foto met onze auto

Op de foto met onze auto.



Doordat de gids er nog niet was, had ik mooi de tijd om de losgetrilde trekhaak te repareren (zie ook technische details). Na twee uurtjes wachten en af en toe een buitje natte sneeuw, kwam de Chinese gids, hevig verontschuldigend. Maar ach, wij hadden ons erg vermaakt aan de grens dus eh.. 'No Problem!'.
Hij stelde zich voor als 'Martin'. Op naar de 'Chinese Port' zoals Martin dat noemde.

China in

'Chinese Port':
Samen met de gids Martin mochten we de slagboom 3 passeren. Zestig kilometer verder zou een complex zijn waar wij gecontroleerd zouden worden en waar wij uiteindelijk pas echt China in zouden gaan. Ook hier dus een neutraal gebied waar we eerst doorheen moesten rijden.
Het complex bestond uit modern ogende gebouwen. Voordat het complex betreden mocht worden, moesten eerst militairen weer controleren of alle papieren wel in orde waren. Eenmaal in het complex werd als eerste onze temperatuur opgenomen. Nee, niet anaal maar met een modern apparaatje dat een paar seconden op je voorhoofd schijnt. De Chinezen willen namelijk weten of je wel gezond bent. Uiteraard weer formuliertjes invullen waarna Marieken weer een aparte behandeling kreeg. Zij werd naar een ander kantoor gedirigeerd en moest daar weer andere formuliertjes invullen om dit geheel af te ronden met... je raadt het al... een stempeltje in haar paspoort. Ons gidsje Martin had het razend druk. Hij liep van hot naar her. En toen moest natuurlijk de auto en aanhanger nog gecontroleerd worden. Of wij geen verboden zaken zouden invoeren. Dus (?) moesten wij onze landkaart van China laten zien (of er geen militaire objecten op staan), moesten wij alle muziekapparaten laten zien (of wij geen ongeoorloofde negatieve uitingen over China zouden kunnen opnemen) en werd gevraagd of wij geen verse plant- of dier-materialen in onze auto hadden. Verder werd er vluchtig in de auto en in de aanhanger gekeken. Alles werd OK bevonden. Het moment supr¸me was dus daar! WIJ MOCHTEN CHINA IN!! Martin was helemaal blij! Go, go, go!....... Ho!!!! De aanhanger staat met een lekke band! Martin vroeg mij met smekende ogen of ik alsjeblieft toch niet door wilde rijden voordat de douane zich bedacht. Daar had ik geen zin in want die band wilde ik toch wel erg graag heel houden. Dit was meteen de eerste stresstest voor ons nieuwe gidsje (die hij overigens goed doorstond). Toch maar even de compressor aangezet en snel opgepompt.

EEN GLORIE MOMENT!! WIJ REDEN CHINA IN!!

Direct na de grens hebben we de band omgewisseld.

Totale duur: 7 uur.


Naar boven China - Vietnam

De voorgeschiedenis
Tijdens ons verblijf in China heeft Martin spontaan navraag gedaan of wij zomaar met onze eigen auto Vietnam in konden rijden. Het leek er op dat dat wat meer voeten in de aarde had dan alleen maar een visumpje regelen. Maar Martin had ook niet zoveel meer informatie dan dat. Kortom bellen, bellen en nog eens bellen met ambassades en consulaten. Je zou toch verwachten dat die je dat zo konden vertellen. Nee dus. Uiteindelijk werden we doorverwezen naar ene meneer Hoy van het Vietnamese Verkeersbureau in Hanoi. Meneer Hoy was de eerste die meer wist. De eisen zijn: Je mag niet zonder gids door Vietnam, je moet een vooraf goedgekeurde route hebben en je moet een Driving Permit hebben. En dat alles dient geregeld te worden door een travel agency. Hij wist er wel één. Wij die gebeld. De man sprak geen engels maar zijn vrouw wel. Jazeker, alles klopte. Inderdaad, dat zijn de eisen die Vietnam stelt. En het goede nieuws is dat zij dat allemaal voor ons kunnen regelen. Zij zouden een aanbieding via de mail naar ons toezenden. In plaats van een aanbieding volgde een vragenlijst. En toen we uiteindelijk een voorstel kregen, stond er geen prijs in maar wel dat het geheel voor een zeer scherpe prijs geleverd kon worden. Maar wat is die prijs dan? Uiteindelijk kwam het hoge woord eruit. De prijs is $5.500,-. Geen haar op ons hoofd... Maar inmiddels waren we al weer twee weken verder. Dan maar andere reisbureaus in Vietnam gebeld. Die kwamen met het verhaal dat de eisen klopten maar dat de tijd niet meer voldoende was om het allemaal nog te regelen. Tja, dan maar naar Laos en we skippen Vietnam. Maar toen kwamen er twee e-mailtjes binnen met een paar voorbeelden van reisverhalen waarin mensen met eigen auto vanuit Laos, zonder enig probleem, Vietnam in zijn gereden. Dit was voldoende stimulans voor ons om op de bonnefooi te pogen toch Vietnam in te gaan. Het was dus spannend. Wie had er gelijk? Meneer Hoy of de e-mailtjes?

China uit
Het gehele Chinese grenscomplex bestaat uit één gebouw voorzien van een aantal loketten en kantoortjes. Op 7 november 10:00 uur rijden we het grensterrein van Hekou op. Martin gaat mee om als vertaler dienst te doen. De loketjes zijn niet voor ons bestemd want wij krijgen een speciale behandeling. We worden opgevangen en mogen meteen mee om formuliertjes in te vullen. Maar hé, dit zijn entry-formulieren en wij gaan China uit. Oh, jullie willen China uit? Kom maar mee en we worden afgeleverd bij de militaire politie. Als eerste uiteraard de controle van de paspoorten. Waar staan jullie entry-stempeltjes? Oh hier! Maar dit is wel heel bijzonder. Marieken heeft een zwart rond entry-stempeltje en die van Dirk is ovaal en rood. Hoe kan dat? Is dat wel OK? Dit leverde een gekrioel van door elkaar lopende militaire politie op. Kantoortje in, kantoortje uit. Meneer Ping, Pong en Pang erbij maar die verschillende stempeltjes bleven mysterieus. Toen kreeg Marieken ineens een geweldige inval. Dirk heeft een rood stempeltje omdat hij de chauffeur van de auto is! Maar natuurlijk! Dat ze daar zelf niet aan gedacht hadden! Alles was plotsklaps OK. Althans met betrekking tot het entry-stempeltje. Alle permits gecontroleerd. Ook OK. Nu nog even een paar (4 stuks) formuliertjes invullen....(zucht). De formuliertjes worden samen met het paspoort gecontroleerd en wij krijgen een exit stempeltje in ons paspoort. Tot zover ging alles nog goed...
Het is inmiddels 11:00 uur. Wij mochten door naar de douane, één kantoortje verder. Daar worden alle controles weer eens over gedaan. Maar hier ontdekt een slimme douanier dat wij een belangrijk document, dat bij de auto hoort, missen. Martin tovert een gesealde enveloppe van de douane van binnenkomst tevoorschijn. Daar moet het vereiste documentje in zitten. Maar helaas. De enveloppe blijkt leeg! Zonder dat document is het uitgesloten dat we China kunnen verlaten. Dus de douane gaat bellen naar hun collega's in Kashgar. Die nemen niet op. Nog een keer! Weer niet opnemen. Dan ontdekt men dat de douane aldaar lunchpauze heeft van 11:00 uur tot 16:00 uur (!!!). Er zit niets anders op dan te wachten en te wachten en te wachten.
Tijdens het wachten, wordt ineens de rust verstoord door een douanier die zich iets bedenkt. Als wij bij Vietnam om één of andere reden niet toegelaten zouden worden dan hebben wij een enorm probleem. Namelijk, China weer terug ingaan, kan niet meer want wij hebben geen permit om China via deze grensovergang binnen te rijden. De douane stelt voor om naar de Vietnamese collega's te gaan en te vragen of wij zomaar Vietnam in kunnen rijden met eigen auto. Shit, shit, shit!! Dit is dus het einde! Want meneer Hoy had ons de procedure al duidelijk gemaakt. Het kan niet zomaar. Ik kan de douane moeilijk tegenhouden en zij togen naar de Vietnamese collega's aan de overkant van de brug. Een half uurtje later komen zij terug met de mededeling dat het geen probleem moet zijn om Vietnam binnen te gaan. Mijn mond viel bijna letterlijk open. Meneer Hoy, hoe kan dat nou? Wij zijn natuurlijk de laatsten die bezwaar gaan maken tegen deze uitspraak. Dit ziet er goed uit!
Om 16:00 uur belt de douane weer met Kashgar. Ze nemen op. Maar zij wisten van niets. Jullie moeten naar de Centrale Douane in Urumqi bellen. Dus de douane belt naar Urumqi. Geen gehoor. Uiteindelijk is het 18:00 uur en er moet gegeten worden. Of wij maar even wilden vertrekken en morgen terug wilden komen. Geen keus dus. De exit-stempeltjes die we inmiddels in ons paspoorten hadden, worden weer ongedaan gemaakt en wij konden vertrekken.
8 November om 10:00 zijn we weer present. Daar zijn we weer!!! De militaire politie keek verbaasd op. Zijn jullie nog steeds de grens niet over? Nee, jullie collega's van de douane willen ons nog niet laten gaan. Maar toen ineens bleek er 's nachts een wonder te zijn gebeurd. Wij mochten zomaar ineens zonder pardoes China verlaten. Maar wel eerst even alle formuliertjes opnieuw invullen. De andere formuliertjes hadden de datum van gisteren en dat kan niet. Dus ik zeg nog... geef mij die van gisteren dan verander ik de datum even. Maar nee zo werkt dat niet. Dus weer vier formuliertjes invullen (zucht, zucht). De auto moet nog wel even ge•nspecteerd worden. Het chassisnummer blijkt te kloppen en om 11:00 uur rijden we China uit.

Vietnam in
Aan de andere kant van de brug over de Honghe rivier ligt Vietnam. Ook hier bestaat het grenscomplex uit één gebouw waar alles gebeurt. Wij worden netjes opgevangen door een Vietnamese grensbeambte. Hij maakt ons met gebaren duidelijk dat hij onze auto al had gezien aan de andere kant. Communiceren kan alleen met handen en voeten. Communicatie middels gesproken taal is ten ene maal onmogelijk. Dat heeft de beambte ook door en al snel komt er een Vietnamees mannetje die (gebrekkig) engels spreekt. Ik ben uw persoonlijke vertaler gedurende de gehele grensprocedure. Ik blijf bij en ik regel alles voor u. Maak u geen zorgen. Oh jee... klinkt als... dat gaat je veel geld kosten. Wij vervolgen de procedure met onze vertaler aan onze zijde. De paspoorten worden gecontroleerd en we krijgen een entry-stempeltje op ons visum dat we in Kunming hadden geregeld bij het Vietnamese consulaat aldaar.
Dan wil de douane graag de inhoud van de auto controleren. Onze persoonlijke vertaler legt uit dat wij al onze bagage op de band moeten leggen om het door de scanner heen te halen. U zegt? Dat ga ik echt niet doen! Besef je hoeveel werk dat is? De hele auto leeg halen? No way! Ga maar uitleggen aan de douane beambte dat dit niet kan. Sputter, sputter, maar hij treedt toch weer in contact met de douanier met een houding van 'ik kan er ook niets aan doen maar deze meneer werkt niet mee'. Hij komt terug met; het moet echt! Ik begin nog harder te praten en met gebaren duidelijk te maken dat dit gekkenwerk is. Dit leidt er toe dat de douaniere haar loketje verlaat en met mij mee gaat naar de auto, een rij mensen bij haar loketje achterlatend. Ik heb het voor elkaar! De aanhouder wint! We komen bij de auto en meteen begrijpt zij wat ik bedoel en knikt instemmend; nee, dit kan ook niet. Ik haal wat bagage uit de auto en al snel is de controle achter de rug. Ik bedank haar uitgebreid en zij loopt terug naar de rij wachtenden bij haar loketje. Nu alleen nog de politie.
Onze persoonlijke vertaler legt uit dat hij de politie moet bellen. Dat zijn natuurlijk allemaal kosten die hij straks in rekening gaat brengen, dat kan niet anders. Maar er zit niets anders op en na een kwartiertje verschijnt de politie. Samen vullen we een formuliertje in (zucht, zucht, zucht). Hij vertrekt maar niet eerst nadat hij nog een aantal telefoontjes heeft gepleegd hoe dit nu toch allemaal moet. Dit was de eerste keer dat een niet-Chinees via deze grensovergang met eigen auto Vietnam in wilde. Hij gaat weg en zou om 14:00 uur weer terugkomen. Wij dus weer wachten. Maar dit keer in de geairconditionde auto en met een muziekje aan is dit best uit te houden. Onze auto trok weer Vele grensbeambten die allemaal even achter het stuur wilden zitten en op de claxon wilden drukken. Telkenmale het zelfde ritueel. En omdat je ze tevreden wilt houden, laat je het allemaal met kromme tenen toe.
Om 14:00 uur geen politie. Die kwam een paar uurtjes later. Het was tenslotte allemaal zo ingewikkeld! Maar hij nam wel een Driver Permit mee en twee papiertjes met een nummer op. Dat laatste moesten nieuwe kentekenplaten voorstellen. Kosten $20 (waar overigens geen recuutje van werd afgegeven). Over een gids en een verplichte route werd met geen woord gerept. Maar we moeten ons wel realiseren hoe bijzonder dit alles is want Chinezen mogen slechts 5 dagen Vietnam in en normaal zouden wij eigenlijk slechts 15 dagen mogen rondrijden maar in dit speciale geval hebben wij toestemming voor 30 hele dagen! Ik zie deze woorden als een poging om meer fooi te krijgen maar meer dan de $20,- betaal ik niet.
Is uw auto wel verzekerd, vraagt de politie. Ik laat hem met een groots gebaar onze groene kaart zien die uiteraard geen dekking in Vietnam heeft. Maar dat weet de man niet. Hij bekijkt de groene kaart maar hij kan er geen chocola van bakken. Hij accepteert het.
Nu nog even een paar kopietjes van de paspoorten, rijbewijs, verzekeringspapieren en visa. Onze persoonlijke vertaler loopt weg richting uitgang om buiten ergens de vereiste kopietjes te maken. Ho! Stop! Niemand gaat er zomaar met onze waardepapieren vandoor. Daar blijf ik bij! Even later zat ik achter op een brommertje op weg naar een kopieerapparaat. Eenmaal terug behoefte de douane alleen nog maar even een laatste controle te doen en dan was alles OK. Maar eerst weer even een formuliertje invullen (zucht, zucht, zucht, zucht). De douane juffrouw (ja, dezelfde nog steeds) controleert alles minutieus. Het kenteken? Ja, klopt. Het motornummer van de Toyota? Ja klopt! Het chassisnummer? NEE! KLOPT NIET! Op de Driver Permit blijkt het chassisnummer een cijfer korter. Er is een 7 vergeten. Foutje van de politie. Dan moet er dus een nieuwe Permit geregeld worden. Dat lukt niet meer vandaag. Komt u morgen maar terug. U mag Vietnam in maar de auto moet hier blijven. Onze persoonlijke vertaler wijkt niet van onze zijde en brengt ons naar een hotel.
De volgende ochtend staan wij om 10:00 uur weer bij het grenscomplex. En wie stond daar al te wachten? Juist! Onze persoonlijke vertaler. En zoals in deze streken blijkbaar gebruikelijk, lossen alle problemen zich gedurende de nacht op want alles was in orde. De papieren kentekenplaten werden achter de ramen geplakt en wij konden Vietnam in. Maar wel nog even een nieuw formuliertje invullen want die van gisteren zijn niet meer geldig (zucht, zucht, zucht, zucht, zucht).

En zonder gids en zonder goedgekeurde route maar met een Vietnamees kenteken en met een Driver Permit konden we om 11:00 uur (Vietnamese tijd) Vietnam in rijden.

Oh ja, meneer de persoonlijke vertaler, wat moeten wij u eigenlijk betalen voor uw diensten? Uiteraard had ik mij goed voorbereid op een harde onderhandeling. Zijn antwoord was: it is up to you... Huh? Ik gaf hem $10,-. Dat leek mij wel gepast voor een hele dag en ochtend van intensieve persoonlijke begeleiding. Hij nam het aan en zwaaide ons uit (of zwaaide hij ons in?).


Total duur: 47 uur (een nieuw duurte record).

De grens met Vietnam

De grensovergang bij Hekou tussen China en Vietnam

Naar boven Vietnam - Laos

Vietnam uit
We noteren 10:30 uur als we het grensterrein oprijden. En zo waar het is gestopt met regenen. Het complex bestaat uit een langgerekt gebouw waar zowel de ingaande als uitgaande grensoverschrijder wordt gecontroleerd. Er is een speciaal loketje 'export voertuigen'. Het lijkt mij wel gepast om mij daar eens te melden.

loket export voertuigen:
Ik ben meteen aan de beurt en geef de man de twee formulieren die wij bij het binnengaan van Vietnam hadden ingevuld. Dat is OK. Maar heeft u ook de permit. De permit? Ja die bij het kenteken hoort. Nee dus. Oh jee, dat gaat meteen al fout. Toch maar even terug naar de auto en bij Marieken checken. En ja hoor... Marieken toverde een kopietje tevoorschijn die zij expres achtergehouden had om mij de stuipen op het lijf te jagen :). Het was in orde en ik mocht door naar de registratie van uitgaande personen.

Loket uitgaande personen:
We krijgen een stempeltje in ons paspoort en ik val van mijn stoel want we mochten door naar de controle bij Laos. Alles had slechts een kwartiertje geduurd! Vietnam uitgaan is absoluut makkelijker dan binnenkomen.

De Vietnamese kant van de grens met Laos:

De grens met Laos

De Vietnamese kant van de grens met Laos


Laos in
Tweehonderd meter verder is de Laos-kant van de grens. Fantasie hebben ze niet bij grenzen want zoals bijna overal verspert een slagboom de weg.

Slagboom: Ik meld mij netjes. Papers! wordt mij gesommeerd. Which ones? Vraag ik nog maar dat was geen goede opmerking. Dus ik geef hem de paspoorten. Car papers! komt er uit de man zijn mond. Ik moet toegeven, nu sprak hij netjes met twee woorden. Dus ik geef hem ons Nederlands kentekenbewijs en de verzekeringspapieren. Iets waarvan ik weet dat ze er absoluut geen chocola van kunnen bakken. Dus hij kijkt eens interessant naar de papieren en geeft ze terug met een blik van 'het zal wel'. Hij wijst met zijn vinger in een richting en zegt; over there. Ik denk te begrijpen dat hij bedoelt dat ik met de auto door moet rijden naar een bepaalde plek. Hij opent de slagboom en ik rij door naar de aangewezen plek. Maar niet voordat er een degelijke ontsmetting van ons hele voertuig plaatsvindt. Waarschijnlijk was het ontsmettingsmiddel bijna op en waren er orders gegeven om zuinigjes aan te doen want er kwam nauwelijks iets uit de slang en alleen de linkerkant van de auto werd lichtjes besprenkeld. Ik parkeer de auto maar uiteraard niet op de juiste plek. De auto moet daar echt weg. OK en op naar het loketje 'visumaanvraag'.

Loket visumaanvraag:
Uiteraard moet je voor een visumaanvraag een formuliertje invullen en vooral geld betalen. Na twee maal $30,- te hebben betaald, krijgen we een visumstempeltje. Dan mogen we ons aanmelden om Laos binnen te mogen gaan.

Loket Laos Entry
Na het invullen van een formuliertje (!), met uiteraard weer precies dezelfde vragen als het formulier ervoor, mogen we verder. Maar wacht even.... u bent met uw eigen auto! Dan moet u eerst naar de douane. Er staat een bureautje buiten in de open lucht op het midden van het terrein. Daar moet ik mij melden.

Douane-bureautje midden op het terrein:
Er zit niemand achter het bureau. Ik wacht heel even maar ga maar terug naar de verwijzer. Die haalt iemand op. De douane verwijst mij door naar een ander douane loketje en doet verder niets.

Douane, ander loketje:
Of ik een 'Transit' heb. Ik begrijp niet wat ze bedoelt. Ze laat een boekje zien. Dat moet ik hebben. Het is zoiets als een Carnet de Passage maar dan veel kleiner. Nee dus! Dat heb ik niet. Maar ik heb wel een Carnet de Passage. Ik haal het Carnet op en laat het zien. Daar kan ze niets mee maar vindt het document wel duidelijk interessant. Ze geeft het terug en zegt 'you can go'.
Ik denk dus, op naar de volgende slagboom. Maar wie schetst mijn verbazing. Geen slagboom meer, geen loketjes meer, geen controles meer en even later rijden we in Laos. Jippie! Wat ging dat gesmeerd!

Opmerking: Ook nu weer hebben we de grens gepasseerd zonder dat Marieken ook maar één keer haar neus heeft hoeven te laten zien.

Duur: 65 minuten (een nieuwe recordtijd!)

Naar boven Laos - Thailand (1)

Laos uit
We passeren de grens bij Vientiane, de hoofdstad van Laos. De grens bestaat uit een lange brug over de Mekong rivier. De brug is 'Vriendschapsbrug' gedoopt. Om 12:23 uur rijden we het grensterrein op. Het complex bestaat uit een modern gebouw waar zowel het binnenkomende als het vertrekkende verkeer wordt afgehandeld. Ik meld mij bij het loket voor vertrekkende personen

loket Exit
Bij de binnenkomst in Laos hadden we al een formuliertje gehad dat je moet invullen om Laos uit te gaan. Uiteraard waren we dat vergeten. Maar toen we de paspoorten pakten zat het formuliertje er nog in. Dus even snel invullen maar. Bij het loket worden een paar stempeltjes in het paspoort gezet als bewijs dat we daadwerkelijk mogen vertrekken. Door naar de douane.

Douane
Mag ik van u het importdocument van de auto? Er verschijnen grote vraagtekens op mijn gezicht. De douane laat een bepaald formulier zien. Dit bedoel ik. Dat moet u hebben gekregen van de douane bij binnenkomst. Eh... Nee dus. Ik weet het zeker want de douane bij Lao Bao heeft ons zo door laten gaan. Nee toch, dat wordt toch niet zoals bij het verlaten van Turkije en bij het verlaten van China weer uren zo niet een dag wachten omdat er een documentje mist? Er wordt nog drie keer met het formulier gewapperd maar dan zegt de douane; ga maar door, het is wel goed zo. Met diepe buigingen uitgebreid dankend voor hun flexibiliteit rijden wij de brug op. Daar vindt een wisseling van banen plaats want Thailand heeft links rijdend verkeer.

Toegangspoort

Toegangspoort


Het grenscomplex

Het grenscomplex


Thailand in

loket Visa aanvraag
Na het invullen van een aanvraagformulier kan ik in de rij aansluiten om een gratis(!!) visum in ons paspoort te krijgen. Ook hier weer vinden ze dat ze onze paspoorten moeten versieren met een aantal stempeltjes. Geen punt!

loket importeren voertuig
De gegevens van de auto zoals kenteken, chassisnummer, kleur, merk etc. worden in een computer ingevoerd. Even later rolt er een formuliertje uit. Dat is ons invoerbewijs. Goed bewaren dus. Maar eerst nog even langs het loket voor uitvoer van het voertuig.

loket uitvoeren voertuig
Op het zojuist verkregen formuliertje wordt aangetekend waar het voertuig het land weer zal verlaten. Dat is in ons geval Bangkok. Handtekeningetje van de beambte eronder en ik ben klaar.

Ook hier is het niet belangrijk wie ik allemaal in de auto meeneem want Marieken is de auto weer niet uit geweest.

Na 59 minuten rijden we Thailand in. Weer een recordtijd!

Naar boven Thailand - Cambodja

Dorien en Carla, onze dochters zijn in Thailand bij ons op bezoek. Effectief hebben we twee weken met zijn viertjes om Thailand en omstreken te bekijken. Op de vraag wat onze dochters graag in die twee weken willen zien, is het antwoord: Cambodja, Laos en Thailand. Das veel! Maar, niets is ons te veel dus we gaan het proberen. Als eerste dus, op naar Cambodja. Het verhaal start bij een hotel aan de grens met Cambodja. Aangezien de auto niet mee kan Cambodja in, nemen we de Tuktuk naar de grens. Daar vervoegen we ons bij een klein tour-operatortje. Vanaf het moment dat we de deur openen van zijn winkel starten de onderhandelingsprocedures. Hij heeft een bustocht en een taxi in de aanbieding voor vandaag. Vanwege de prijs prefereren wij de bus. Maar al snel daalt de prijs van de taxi. Dat gaat dus goed. Wij houden vast aan de bus want dat blijft goedkoper. Uiteindelijk wordt de taxi slechts $10,- duurder dan de bus. Dat is het moment om de klap met de hamer te geven. Deal! Wij nemen de taxi. Voordeel? De taxi vertrekt meteen. Het enige wat nog rest is een visum voor Cambodja. Dat kan de touroperator gratis voor ons regelen. Wij geven de paspoorten af en een half uurtje later hebben wij een visum voor Cambodja.
De grens is een komen en gaan van allerlei vage handkarren met dito goederen. Niemand die er op let. Het lijkt wel of we in de middeleeuwen terecht zijn gekomen. We lopen samen met meneer tour-operator naar de grens. Zonder problemen loods hij ons Thailand uit. Terwijl we naar de Cambodjaanse kant van de grens lopen ziet Carla ineens iets vreemds. Moet je kijken! Daar beneden naast de officiële grens passeren ook allerlei mensen de grens maar dan illegaal via een soort sloot. En inderdaad. Dat zag er toch wel heel illegaal, maar blijkbaar geaccepteerd, uit.

De illegale grens

De illegale grens


Nadat we de grens gepasseerd zijn, pakken we een tuktuk naar de taxi en even later zijn we op weg naar Angkor Wat.

Duur: 30 minuten (maar deze passage telt niet mee in de race om de snelste grenspassage want de auto ging niet mee; dat is dus oneerlijk)

Naar boven Cambodja - Thailand

Na het bezoek aan Angkor Wat rijden we weer eenzelfde soort rallyrit terug naar de grens (deze keer is de chauffeur iets voorzichtiger; lees 'langzamer'). Aan de grens vervoegen wij ons bij het kantoor van het tour-operator-tje. Deze wil extra geld voor al zijn 'services'. Helaas, dat was van te voren niet de afspraak dus daar kan hij naar fluiten. Doen we niet. Hij begeleidt ons naar de grens maar laat ons daar aan ons lot over. Geen probleem. Dat redden we wel. Echter er staat een lange rij Thailand in. Het is warm. De zon brandt op ons hoofd. Kinderen bieden een parasol-dienst aan. Dat houdt in dat zij gedurende de tijd dat jij wacht een parasol boven je hoofd houden. Dat doen we maar niet. Onze normen en waarden laten een dergelijke kinderarbeid niet toe. Nadat we een uurtje in de rij gewacht hebben, krijgen we een visum voor Thailand. Even later kunnen we Thailand weer in.
Als we teruglopen om een tuktuk te bemachtigen komt er één van de vele handkarren voorbij. Toevallig waait door de wind het bedekkende plastic omhoog. Raadt eens wat we allemaal onder het stuk plastic zien? Een illegaal die op deze wijze naar Thailand is overgebracht. Dit is blijkbaar nog steeds de Middeleeuwen.

Naar boven Thailand - Laos

De grens tussen laos en Thailand bij Vientiane wordt gevormd door de Vreindschapsbrug. We zijn Laos al eerder ingegaan maar dan vanuit Vietnam. Je denkt dus; dat kennen we al, dezelfde procedures dus. Fout! Dit is niet lao Bao maar Vientiane! Ten eerste bleken de visa-beambten aan het lunchen te zijn. Kortom, wachten tot de heren klaar zijn met lunchen. Pas dan worden er weer visa afgeven. Ok, wachten dus. Nadat we een visum voor ons alle vier bemachtigd hadden, door naar het regelen van de import van onze auto. De vorige keer was daar wat verwarring over. Toen ik het Carnet de passage liet zien, wist de customs niet wat ze er mee aan moesten. Nu wel. Sterker, alleen het Carnet was nu het enige en juiste document. Na het invullen van het Carnet op kamer 8 van de 1e verdieping van het douane gebouwtje mochten we Laos in.
Naar boven
Laos - Thailand (2)

Van laos naar Thailand is inmiddels bekend terrein. Met z'n tweetjes vullen we als een speer alle visa-formuliertjes in. Dorien haalt de visa terwijl ik de auto-import regel. Tegelijkertijd zijn we klaar en we hebben weer een duurte-record gevestigd.

Duur: 45 minuten!!


Naar boven Thailand - Australië

Thailand uit

Vanuit reisverhalen van andere reizigers weten we dat verschepen een hele lastige klus kan zijn. Je kent de weg niet en je weet niet hoe de plaatselijke regelgeving is. Dit is één van de redenen om te pogen een tussenpersoon in te schakelen.
Eind december 2005 zijn we in Patthaya in afwachting van onze dochters die naar ons toekomen. Er zijn daar vele reisbureautjes. Aan één van de reisbureautjes vragen we of hij ervaring heeft in het verschepen van auto's. Nee, maar je moet in Laem Chabang zijn. Dat is de containerhaven van Bangkok. De volgende dag rijden we naar het havengebied. Daar staat een groot gebouw: 'Logistic Center'. Brutaal stappen we naar binnen. Ze willen ons probleem oplossen maar verwijzen toch door. We bellen het volgende contact. Ook die verwijst door. Maar dan is het raak. Ja, ik ga je helpen. En meteen volgt de vraag van een rechtgeaarde Nederlander: en wat kost dat? Er volgt een meeting en een intensieve e-mail-wisseling. Maar dan weten we een prijs. Het kost USD1.600,- om de auto te exporteren uit Thailand en te vervoeren naar Sydney. Om de auto in Sydney door alle controles en bureaucratie heen te helpen moet nog eens USD1.200,- betaald worden. Dus in totaal $2.800,-. En dat is all in. Ofwel er hoeft verder geen cent betaald te worden. Voor dat bedrag hebben we de auto in Sydney en kunnen er mee wegrijden. Dit is in overeenstemming met onze eigen schatting dus we geven opdracht om het verschepen in gang te zetten.
Op 22 januari wordt de auto van binnen en van buiten grondig schoongemaakt want Australië laat letterlijk geen buitenlandse zandkorrel toe. Zand in de kokerbalken? Zand in de spatschermen? Het is allemaal taboe! Echt waar!
De volgende dag komt de tussenpersoon naar ons toe. Hij vraagt alle papieren en vertrekt om alle bureaucratie af te handelen. Wij kunnen relaxed op de hotelkamer achteroverleunen terwijl hij van hot naar haar rent en in lange wachtrijen staat. Heerlijk! Om 15:00 uur komt hij terug. Alles is voor elkaar. De auto kan de container in.
We rijden samen naar de haven. Rijdend tussen de container-vrachtwagens moeten ook wij door de controle van de beveiliging. Maar de tussenpersoon regelt weer alles voor ons.

De tussenpersoon

De tussenpersoon regelt alles


En dan gaan we richting container. We hebben een korte, 20-foots, container gehuurd. Na veel passen en meten, past de hele handel precies in de container. De accu-polen worden losgemaakt en de deuren kunnen precies, met een paar centimeter speling, gesloten worden. Het zegel gaat er op en we nemen voor drie weken afscheid van ons mobiele huis. Alles is gladjes en zonder grote problemen verlopen. Dank je wel meneer Supornpradit.

Met de vorkheftruck

Met een vorkheftruck wordt de aanhanger vertikaal op z'n plaats gezet

Australië in
Via de e-mail krijgen we van de agent in Australië te horen dat de container op 16 februari is aangekomen in Sydney. Wij komen de 23e vanuit Nw Zeeland in Sydney aan. Die dag rijden we meteen (met een huurauto) bij de agent langs. En wonder boven wonder, hier gebeurt hetzelfde. Geeft u mij maar al uw autopapieren dus ook het carnet dan ga ik meteen afspraken bij de douane en quarantine maken. De quarantine is de autoriteit in de haven die de zandkorreltjes-controle uitvoert.
Einde dag worden we opgebeld. Alles is in orde, we kunnen morgen de auto uit de container halen en dan staan alle benodigde autoriteiten voor ons klaar.
De volgende dag gaan we samen naar het havengebied. De container is al geopend. We sluiten de accu's aan en na het omdraaien van het sleuteltje bromt de motor weer als vanouds. Wat een heerlijk geluid! De auto en aanhanger gaan de loods in. Alles moet uitgepakt worden. Terwijl de douane de chassisnummers van auto en trailer en het motornummer controleert, pak ik de auto en trailer uit. Oeit, hier en daar zit toch nog wel wat stof en zand. Snel pak ik een doekje en ga poetsen. Dan wordt er op mijn schouder geklopt. Hey, I'm John, Quarantine! I'm gonna check your car and trailer. Het doekje in mijn hand frummel ik weg maar dat heeft hij natuurlijk allang gezien. What's inside that boxes? Oh medicines. No worries! Oh Clothes. No worries! The inside of your car is OK. But the chassis is not OK. Too much sand and dirt. Ik was er al bang voor. Maar dan zegt hij: W'll do a bit of steam cleanin' and you'll be just fine. No worries mate. En inderdaad, nadat de auto met de stoomspuit is gereinigd en ik de extra kosten hiervoor betaald heb, krijg ik een 'go' om te gaan.

Quarantine

Quarantine controleert de onderkant
van de auto op zand en vuil

Met de vorkheftruck

De onderkant van de auto
wordt ge-steam-cleaned



Rond het middaguur is alles afgehandeld. Ik sta helemaal perplex want ik had rekening gehouden met minimaal drie dagen. Helemaal blij en gelukkig wil ik wegrijden maar dan bedenk ik mij opeens... Verzekering? Australische nummerplaten? Moet dat? Hoe doen we dat? Je kan dan twee dingen doen. Gewoon wegrijden en doen alsof je van niets weet of het goed pogen te regelen. Ik kies voor het laatste. In Azië kan je de eerste tactiek wel toepassen maar in een westers land ligt dit anders. In Azië geef je iemand die je aanrijdt gewoon Ū50,- en je rijdt door. Jij blij, hij blij. Maar in een land als Australië kan het betekenen dat je je laatste centen moet uitgeven aan claims. Nee, toch maar verzekeren. Ik ga terug naar de douane. Ze hebben geen antwoord op mijn vragen. Bel maar met de RTA (Roads and Traffic Authority; een soort Rijksdienst voor Wegverkeer) en met de NRMA (een soort ANWB).
Ik rij naar het hotel en ga bellen naar deze instanties. Wat er daarna allemaal precies volgde, bespaar ik jullie. Om een lang verhaal kort te maken... Zij konden mij niet verder helpen en de vele, vele instanties en verzekeringsmaatschappijen die ik daarna bel, weten het ook niet. Uiteindelijk in de garage waar ik onderhoud aan de auto laat plegen, komt er licht in de duisternis. Elke auto in Australië moet verzekerd zijn in geval je er iemand mee het ziekenhuis inrijdt of erger. Maar je kan je auto alleen verzekeren als hij in technisch goede staat is. Jawel, de APK-keuring kennen ze hier dus ook. Alleen het heet hier in New South Wales anders. De APK heet hier 'Blue slip' en de verzekering heet 'Green slip'. Een Australische nummerplaat lijkt niet nodig te zijn.
De aanhanger voldoet in geen opzicht aan de eisen van Australië. We pogen niet eens 'm voor de keuring aan te bieden. We laten de aanhanger aanpassen zodat deze aan de eisen kan voldoen. Een trailerbouwer uit Adelade neemt 'm mee naar naar z'n werkplaats. In twee weken tijd zal hij aan de Australische eisen voldoen.
Conclusie na een lange reeks van telefoontjes: De reglementen om een auto in Australië te mogen berijden is per staat verschillend. Voor New South Wales (NSW; ofwel Sydney en omstreken) gelden de volgende regels:
- De auto moet gekeurd worden door een erkende instantie. De keuring is bijna alleen een papieren aangelegenheid. Daarmee verkrijg je een Blue Slip; het bewijs dat je auto aan de eisen van NSW voldoet.
- De auto moet verzekerd worden tegen het persoonlijke schade aan personen; de Green Slip. Deze Green Slip is alleen geldig als de auto bij de RTA (Roads and Traffic Authority) is geregistreerd. Onze auto werd geregistreerd als een ongeregistreerd voertuig (!). Daarmee konden we met onze eigen nummerplaten blijven rondrijden.
- De Green Slip is verkrijgbaar bij de RTA
- Bij de RTA moet je een zgn. 'proof of address' overleggen. Dit is een verklaring van een Australiër met een Australisch rijbewijs dat hij jou al langer dan een jaar kent en bevestigt dat jij inderdaad op het opgegeven adres bereikbaar bent. De RTA moet namelijk een adres hebben waar ze eventuele bekeuringen naar toe kunnen zenden. Enige creativiteit is gewenst om een dergelijke verklaring van iemand los te krijgen.

Let op: Dit zijn de eisen van New South Wales. In een andere staat kunnen de eisen weer geheel en al anders zijn!
Click for EnglishClick for English